In the last decade of the 19th century it became evident to the Danish authorities that the existing maps of Iceland did not conform to the standards of the times. The best available maps of Iceland at that time were in essence based on two separate surveys. The first was a survey of coastal areas carried out by the Danish hydrographic service in the years 1801-1818. The second was a survey of other areas of the country by the mathematician Björn Gunnlaugsson 1831-1843.
In 1899 the Icelandic Althing appropriated money for a new triangulation of the Reykjanes peninsula in the southwest and in 1900 the geodetic section of the Danish General Staff sent officers and men to Iceland to measure two base lines, in the south and north respectively. The intention was to establish a new triangulation network based on these measurements. This new triangulation survey was not really begun until 1902 when more funds had been allotted.
In the period 1900 to 1939, with intermissions in 1909, 1914-1919 and 1921-1930, the Danish authorities completed the surveying and mapping project in Iceland. The Danish General staff was responsible for the mapping activities until 1928 when the newly formed Danish Geodetic Institute took over. From the beginning of the century to the year 1915 the Danish surveyors produced 117 topographic maps at a scale of 1:50 000 of the western and southern parts of Iceland and a few special maps. In 1921-1944 87 maps at a scale of 1:100 000 covering the whole country were published.
Á síðasta áratug 19. aldar varð dönskum yfirvöldum ljóst að þau kort sem til voru af Íslandi stæðust ekki þær kröfur sem gera þyrfti í samfélagi þess tíma. Bestu kort af Íslandi sem buðust voru í stórum dráttum byggð á strandmælingum danska sjóhersins sem fram fóru á árunum 1801-1818 annars vegar og hins vegar á kortum Björns Gunnlaugssonar sem byggð voru á fyrrnefndum strandmælingum og eigin mælingum Björns á árunum 1831-1843.
Á fjárlögum 1899 voru veittar 5000 krónur og skyldi hefja nýjar þríhyrninga- og strandmælingar á Reykjanesi. Árið 1900 var gefin út í Danmörku tilskipun um að sendur skyldi leiðangur til Íslands til að mæla hér grunnlínu og hnattstöðu. Síðan var ætlunin að mæla þríhyrninganet út frá nýju grunnlínunni. Hingað voru sendir danskir liðsforingjar og sumarið 1900 var unnin ýmis undirbúningsvinna. Árið 1902 höfðu fjárveitingar verið auknar svo að rétt þótti að hefjast handa. Byrjað var á Hornafirði og mælt vestur ströndina og um lágsveitir Suðurlands en uppsveitum og hálendi frestað. Verkinu var svo haldið áfram tvö næstu árin en féll niður 1905 vegna fjárskorts og annarra anna hjá Landmælingadeild danska herforingjaráðsins (Generalstabens topografiske Afdeling) er tókst verkið á hendur. Eftir eins árs bið var þráðurinn tekinn upp að nýju enda bættist nú við fjárstyrkur úr ríkissjóði Dana. Á árunum 1906-1914 var unnið öll sumur, nema 1909, þegar ekkert var aðhafst. Var þá lokið byggðamælingum sunnanlands og mælt um Vesturland, norður og austur um Húnaflóa. Árangurinn var 117 kortblöð af þriðjungi landsins, suður- og vesturhluta, í mælikvarða 1:50.000 (auk nokkurra sérkorta af afmörkuðum svæðum). Þau eru gjarnan nefnd herforingjaráðskortin í höfuðið á þeim sem stóðu fyrir gerð þeirra.